Koralina - Neil Gaiman

Tytuł: Koralina

Oryginalny tytuł: Coraline

Autor: Neil Gaiman

Cykl: -

Wydawca: MAG

Stron: ok. 175

Ocena: 7/10

Rok: 2002

Spojrzenie na okładkę, przyprawia człowieka o dreszcze. Złoty napis tytułu lśni na ciemnym tle. "Matka" przygląda nam się swoimi oczami z guzików i wprawia serce w szybsze tępo. 

W środku rysunki i wielkie literki, jak książka dla dzieci. Ma ułatwienie do czytania i dla wyobraźni. 

Możliwe że nie jeden rodzic zbyt pochopnie wziął tą książkę do ręki i kupił dla swojej pociechy, żaden nie zdawał sobie sprawy jakie kryje ona wnętrze. 

Odłóżcie ją więc na miejsce, nie wdawajcie się w rozmowę z "Matką", nie idźcie z psami do teatru i zostańcie w swoim starym, bezpiecznym domu.. 

Koralina przeprowadza się ze swoimi zapracowanymi rodzicami do dziwnego domu. 

Stary dom otaczały różnorakie krzewy i drzewa, w piwnicy znajdował się gruz i nic nie wskazywało na to że by był on w jakimkolwiek calu ciekawy. 

Sąsiedzi są tak samo specyficzni jak sam dom.. dwie starsze panie które hodują psy i szalony starzec który marzył by otworzyć mysi cyrk. 

Każde dziecko i każdy dorosły lubi ukryte miejsca, gdy Koralina znajduję klucz do zamkniętych drzwi, nie długo warzy czy tam wejść. 

Za tajemniczymi drzwiami czeka na nas inny świat. Świat idealny, jak i świat szaleńców - a takiemu połączeniu należy w życiu jak najmniej ufać.. 

za każdą rzecz trzeba kiedyś zapłacić, spłacić dług wdzięczności..

Ową książkę czytałam w środku nocy i przyznam się, że czytając ją, cieszyłam się że mieszkam w bloku a nie jakimś starym domu. 

Gdy dowiedziałam się jednak że mamy przeprowadzić się do jakiegoś domu, po plecach spłynął mi zimny pot i najchętniej pobiegła bym do tego domu z łomem że by wyburzyć wszystkie drzwi i ściany. 

Tak działa ta książka.

Jak już pisałam, dzięki dużym literą książkę szybko się czyta, a rysunki pobudzają naszą wyobraźnie.

Fabuła oczywiście jest bardzo ciekawa i nie skomplikowana, książkę można czytać bez głębszego skupienia i mieć nadzieję że dzięki temu, "Matka" nie zwabi tak że nas ;).. 

Jako pisarka podziwiam N. Gaiman'a za ową książkę. 

na podstawie książki powstał film, mogliście się z nim spotkać 

i ze smutkiem muszę przyznać, że o wiele bardziej mi się podoba niż książka - ma w sobie więcej strachu.. 

Jutro i spotkanie z autorem

 Tytuł: Jutro nie ma juz zadnych zasad
Orginalny Tytuł: Tomorrow
Autor: John Mardsen
Wydawca: Znak
Cykl: Jutro
Stron:  ok. 268
Ocenka: 6/10
Rok: 2010

Kolejny raz okrazylam caly sklep w poszukiwaniu ksiazek mlodziezowych.
Jak Lady Gaga sklep w szybkim czasie  zmienil swoj styl, a raczej ulozenie polek..
Ochroniarz patrzy na mnie jak na dziwaczke, gdzie  jednak podzial sie moj dzial ksiazek(!?), tak.. zostal rozdzielony na podzialy takie jak: dla dzieci, horror, romans itd.
Z daleka dostrzegam dobrze mi znany plagiat Zmierzchu (i jego zrecenzuje) biorac to za dobry znak, zaczelam  sie kirowac sie w jego strone i w tedy staje oko w oko z nowoscia!

Bez dalszych wstepow przejde do rzeczy.

Jutro jest pewnie wam juz dobrze znane, napisane przez australijskiego pisarza - ale o nim potem -powiesc jest o tym jak to wojna zagosci w czasach dobrze nam znanych, XXI wieku.
Glowna bochaterka jest dziewczyna imieniem Ellie, z szostka swoich przyjaciol wybiera sie ona do gor zwanych Pieklem.
Podzas podrozy zaprzyjazniaja sie, lub nawet cos wiecej.
Gdy jednak wracaja to pieklo gosci w ich miasteczku, nie zastaja nikogo procz martwych i wycienczonych zwierzat.
Wkrotce okazuje sie ze wszyscy mieszkancy zostali uwiezieni na terenie wystawowym, gdzie odbywal sie festyn - nastala wojna.
Kilkoro nastolatkow wystawionych jest na duza probe, od tego momentu musza radzic sobie sami.

Kazdy z bochaterow posiada inne, bardzo charakterystyczne cechy. Wraz z rozwojem akcji wszyscy dorosleja i na naszych oczach zmieniaja sie w zupelnie inne osoby. 
Jako przyklad podam Homera, ktory z poczatku mysli tylko o popisywaniu sie i wyglupach - w ostateczniosci jednak to on odgrywa role przywodcy.

Ksiazka kryje w sobie nieco romnasu, a zkolejnymi cz. i tajemnicy.
Od razu powiem ze nie przypadla mi do gustu przez przekoloryzwoane wyczyny i pomysly bochaterow, co w normalnym zyciu watpie czy by uszlo.
Swietnie mozemy wczuc sie w kazdego z bohaterow, poprzez doklady opis uczuc i narracje pierwszo osobowa.

Nie jest ona koniecznie kierowana do mlodzierzy czy jednej z pulci, wydaje mi sie ze kazdy moze ja przeczytac.

Mowie tutaj o 1 cz., wiec ta ksiazke szczerze polecam.. co do reszty serii.. eh.. kiedy inndziej.

CIEKAWOSTKA

Na podstawie owej powiesci zostal nakrecony film, nie trafil i nie trafi on jednak na polskie ekrany.

SPOTKANIE Z AUTOREM

Dwudziestego dziewiątego września w Gimnazjum nr 2 im. Adama Mickiewicza przy ulicy Studenckiej 13 ,odbyło się spotkanie z australijskim pisarzem; Johnem Mardsenem.
Autor odwiedził tylko dwa miasta Polski: Warszawę i Kraków. Na spotkaniu z fanami opowiadał jak można napisać dobrą książkę. Przedstawiał przy udziale młodzieży różne scenki, co miało na celu ukazanie, jak można zmienić status danej postaci w filmie czy książce.
Odpowiadał on na zadawane przez fanów pytania, np. "Jak złapać twórczą wenę?", "Skąd pomysł na głównego bohatera jako dziewczynę?" itp. Jego odpowiedzi były barwne i niezwykle interesujące.
Na sam koniec spotkania rozdawał autografy na to wszyscy czekali.
Całe spotkanie było bardzo dokładnie przygotowane; uczestnicy wykładu dostali batoniki i soczki.
W tle za stołem były dekoracje (żołnierz i karabin), na korytarz można było kupić kolejną część książki "Jutro". W rozmowach pomagał tłumacz.

Hyperversum

Tytuł: Hyperversum 
Orginalny Tytuł: Hyperversum
Autor: Cecilia Randall
Wydawca: Esprit
Cykl: -
Stron:  ok. ponad 600
Ocenka: 4/10
Rok: 2011

Może jednak rodzice mieli rację i nie należy poświęcać całego wolnego czasu na wirtualne światy?

Czy jednak nie było by o wiele bardziej zabawniej gdy byś to ty był postacią w grze? Wszystko ma jednak swoje konsekwencje.

O tej książce zrobiło się głośno, wydaje mi się jednak że cały ten szum napędzał konkurs – jego wygrana gwarantowała dużą ilość książek dla szkół i sprzęt elektroniczny dla laureata.

Konkurs został już rozstrzygnięty, sama brałam w nim udział. :)

Czy tak naprawdę jest czym się tak fascynować?

Trójka przyjaciół i młodszy brat jednego z nich zostają wciągnięci do gry Hyperversum, która gwarantuje „bycie postacią” - bez odczuwania dotyku, łamie granice dzielącą świat wirtualny od rzeczywistego.

Przenoszą się oni do XIII-wiecznej Francji, gdzie przeżywają największą przygodę swojego życia.

W książce pojawia się walka, wątek miłosny, przygodowy.. i problem jak wrócić do XXI-wieku i czy na pewno warto?

Może moja ocena?

Jak dla mnie ta książka jest o wiele za bardzo przesłodzona.. oczywiście raz jeden z bohaterów dostaje karę w wysokości batów.. ale i tak koniec końców, za każdym razem wszystko im się udaje i zawsze wychodzą na prostą.

Na początku Naprawdę Hyperversum mnie wciągnęło, przeżywałam losy głównych bohaterów..

Zagłębiając się jednak w powieść, stała się ona nudna i musiałam ją czytać z przymusu na konkurs, nie potrwało to jednak długo i chyba nawet nie przeczytałam 300 str..

Jak pisałam powyżej głównym bohaterom wszystko się udaje, co jest chyba największą wadą tej książki, jeśli ja (jako człowiek który również coś tam pisze) miała bym zmienić, to na pewno zabiła bym jednego z głównych bohaterów.

Do 30str. Zrobiłam bym jakieś smutny opis jak to żałują że go nie ma i załóżmy podczas ceremonii pogrzebowej zarządziła najazd obcego państwa – ale to tylko taka drobna sugestia.

Coś o bohaterach.

No bo niby jest ich czterech, a każdy nosi bardzo charakterystyczne cechy, dzięki którym akcja toczy się inaczej, np.: takie jak męstwo u Ian'a, czy zupełna obojętność i chęć pomagania innym u Jodie, tak to na prawdę bardzo rzuca się w oczy.

No ale wróćmy do tematu, bo niby jest czterech bohaterów, co jednak jest bardzo mylne bo podczas akcji pojawiają się znajomi którzy też trafili do wirtualnego świata, czy wiele ważnych osobowości (o tak że rażących cechach) i o nazwach których w nie sposób zapamiętać, chyba że jest się z pochodzenia francuzem.

A o stylu.

Nie powiem, opisów jest trochę – ułatwia nam to jednak fakt że są one przedzielane dialogami, czy myślami bohaterów.

Fakt który utrudnia nam czytanie to francuskie słowa wplecione w dialogi..

Język nie jest zbyt trudny, można nawet zarzucić że powinien on być bardziej wyniosły jak na tam te czasy.

Ani mi się nie chce więcej pisać, ani wam się nie będzie chciało więcej czytać. ;)

Jeśli macie do wyboru przeczytanie to lub Dżumy, przeczytajcie Dżume – też czytałam.  

Czerwień rubinu

Tytuł: Czerwień rubinu
Orginalny Tytuł: Rubinrot
Autor: Kerstin Gier
Wydawca: Egmont
Cykl: Trylogia Czasu
Stron:  ok. 340
Ocenka: 7/10
Rok: 2011

Zmuszona byłam do kupienia jakiejkolwiek książki, z powodu wyjazdu na wakacje.. 
wchodzę do księgarni i rozglądam się po polkach.. Miliony książek o wampirach, aniołach, demonach i wilkołakach.. Książki otaczają człowieka i można zmarnować mnóstwo czasu.. nagle nie typowa okłada przykuwa moja uwagę, biorę książkę do reki i zaczynam śledzić wzrokiem ciąg literek znajdujących się na tylnej okładce.
Bingo.


Pewnego dnia na świat przychodzą dwie dziewczynki Charlotte i Gwen, kuzynki. Data ich narodzin bardzo dawno temu została naznaczona, ze w tym dniu narodzi się  ostatni podróżnik w czasie.
Matka Gwen zataja jednak datę narodzin dziewczynki.

Charlotte jest uczona historii, szermierki i kultury, gdy Gwendolyn wychowuje się jak zwykła dziewczynka.
W wieku 16 lat to Gwen jednak uczestniczy w pierwszym przeskoku w czasie, gdy dowiaduje się o tym jej mama zabiera ja do tajnej organizacji, to właśnie w niej poznaje Gideona, drugiego z teraźniejszych podróżników.



Jako 2 głównych bohaterów można wyznaczyć Gwendolyn i Gideon.
Gwendolyn jest Rubinem, czyli ostatnim z podróżników który zamyka tajemniczy krąg, jako jedyna powinna posiadać moc, lecz nikt nie wie o czym mowa.
Od razu zakochuje się w bezczelnym i aroganckim, drugim podróżniku - Gideonie.
Gideon tak jak i Charlotta od początku uczył się wszystkiego co powinien wiedzieć gdy przeniesie się w czasie.
Z początku jest dla dziewczyny bardzo opryskliwy, jest to zupełną odwrotnością zachowania do Charlotty.

Czerwień Rubinu stała się książką o której ostatnio bardzo głośno na blogach z recenzjami, nie dziwie się! ;) Wiec możne wypowiem na ten temat swoje zdanie? 


Kto nie lubi książek skrywających tajemnice, lekki romans i.. podrożę  w czasie?
Nie jest to kolejny plagiat Zmierzchu w panujących czasach.
Są momenty znudzenia - co jak dla mnie jest dużym minusem, ale po za tym nie mam do niej żadnych uwag.
I wyjątkowo jest za dużo postaci o trudnych imionach..

Niemiecka autorka doskonale wymyśliła nową, oryginalna powieść.
Co jest ważne napisała książkę jerzykiem przystępnym dla każdego i bardzo łatwo się ją czyta.
Jest to druga powieś K. Gier, pierwsza była Z deszczu pod rynnę.



Na podstawie owego bestselleru zostanie nakręcony film, o to zwiastun:

Jestem ciekawa, bo akcja książki nie dzieje się w Niemczech.. czy tu jednak będzie inaczej?

Od razu stwierdzę ze aktorka jakoś nie jest dobrze dopasowana.. choć by z tego powodu ze w książce ma ona czarne włosy ;].

Z czystym sumieniem polecam owa książkę!